Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου, ραντεβού στις 12:00, μπροστά στην Eλληνική πρεσβεία της Γκρενόμπλ στη Γαλλία. Γύρω στα 60 άτομα έχουν μαζευτεί με διαφορά πανό και αφισάκια. Το παρών δίνουν και πολλοί Γάλλοι εργαζόμενοι που έχουν αντιλειφθεί το μέγεθος του προβλήματος στην Ελλάδα και πως δεν αργεί να εξαπλωθεί η κατάσταση και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε συμβολική κατάληψη στον χώρο της Ελληνικής Πρεσβείας και να εισέλθουμε μέσα άλλα μάταια διότι ο κύριος Πρέσβης λείπει και οι εργαζόμενοι κάθε άλλο παρά στάθηκαν στο πλευρό μας… τυχαίο; δεν νομίζω! Αργότερα μάθαμε ότι δημοσιοφράφοι κατάφεραν να έρθουνε σε επαφή μαζί τους. Η Γαλλική αστυνομία παράλληλα καραδοκεί διακρητικά στα τριγύρω στενά.

Σάββατο 18 Φεβρουαρίου, ραντεβού στις 14:00 στο κέντρο της πόλης. Αυτή τη φορά πιο οργανωμένοι με περισσότερο κόσμο (γύρω στα 100 άτομα). Η πορεία ξεκινάει με ένα μουσικό πάλμο, γρήγορα ακούγονται συνθήματα στα Γαλλικά ”Είμαστε όλοι εργαζόμενοι έλληνες”, ‘‘Σήμερα η Ελλάδα,αύριο η  Γαλλία”, ”Ποιος θέλει βασικό μισθό στα 380 ευρώ ?”…

Το ενδιαφέρον του κόσμου έχει τραβήξει επίσης η κεφαλή της πορείας όπου μεταφέρεται συμβολικά ενα φέρετρο με όνομα  Ελληνικός Λαός, Ημερομηνία Γέννησης 5 αιώνας π.χ. και θανάτου το 2012. Στα πλάγια ένα έντονο Συλληπητήρια η Τρόικα…

Η πορεία ολοκληρώνεται μπροστά στην Ελληνική Πρεσβεία όπου για μαντέψτε… ε ναι ήτανε για ακόμα μια φορά κλειστή.

By D

Shortlink: wp.me/p249gD-p0

Είστε η χαρά, η χαρά του απροσδόκητου, αυτού που δεν μπορεί να προβλεφθεί ούτε από τις Αρχές, ούτε από τις κυβερνήσεις, ούτε από τα κόμματα οποιουδήποτε χρώματος, του πραγματικά απροσδόκητου. Ούτε εσείς οι ίδιοι το πιστεύατε πριν λίγους μήνες ή εβδομάδες ότι θα μπορούσε να συμβεί. Παρ’ όλα αυτά έτσι είναι, η χαρά είναι το απροσδόκητο και δεν υπάρχει άλλη χαρά, δεν υπάρχει μέλλον, όπως θα εξηγήσω στην πορεία. Ωστόσο, θα πω κάτι που φαίνεται αντιφατικό. Το περίμενα αυτό πάνω από 40 χρόνια, 46 για την ακρίβεια.
[ακούγονται χειροκροτήματα]

Τώρα θα σας πω το γιατί. Στη δεκαετία του ’60, όπως θα έχετε ακούσει οι νεότεροι, άρχισε να σηκώνεται σε όλο τον κόσμο ένα κύμα διαμαρτυρίας κυρίως από φοιτητές σε πανεπιστήμια και ανάλογους χώρους, στο Τόκιο, στην Καλιφόρνια και αλλού… Τον Φλεβάρη του ’65 αυτό το κύμα έφτασε στη Μαδρίτη. Παρασύρθηκα από αυτό με μεγάλη χαρά, όποιο κι αν ήταν το τίμημα. Όπως ξέρετε, το κύμα έπειτα συνεχίστηκε στη Γερμανία με τον Ρούντι Ντούτσκε τον «Κόκκινο» (Rudi Dutschke) και στο τέλος στη Γαλλία, όπου μάλλον σταδιακά έσβησε. Θα σας εξηγήσω πώς καταλαβαίνω ότι αυτό που έγινε το ’65 σχετίζεται με αυτό που γίνεται εδώ τώρα.

Ίσως κάποιοι από τους μεγαλύτερους εδώ, ή όχι και τόσο μεγάλους, ή ακόμα και οι γονείς των πιο μεγάλων από εσάς ήταν τότε φοιτητές στην πανεπιστημιούπολη της Μαδρίτης και τρέχαμε μαζί μπροστά από τους αστυνομικούς που τότε τους αποκαλούσαμε «οι γκρίζοι»… Εκείνα τα χρόνια στον «πρώτο» ή ανεπτυγμένο κόσμο ξεκίνησε να εγκαθιδρύεται ένα καθεστώς, ένα καθεστώς της εξουσίας που είναι ακριβώς το ίδιο από το οποίο τώρα υποφέρουμε όλοι μαζί… [ακούγεται μεγάλος θόρυβος] Σωπαίνω λίγο…
[μια φωνή λέει: «Μη σωπαίνεις, συνέχισε!»]
Ένα καθεστώς που είναι με λίγα λόγια η μορφή αυτή εξουσίας στην οποία το κράτος, η κυβέρνηση και η δημόσια διοίκηση είναι συνυφασμένα με το Κεφάλαιο, το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τις οποιεσδήποτε οικονομικές επενδύσεις. Εξ ολοκλήρου συνυφασμένα.
[χειροκροτήματα, φωνές].

Επομένως, πιο απλά μπορούμε να πούμε ότι είναι το Καθεστώς του Χρήματος, και γι’ αυτό πιστεύω ότι πολλοί από εσάς κατά βάθος ξεσηκώνεστε ενάντια σε αυτό κυρίως, και θέλετε να φωνάξετε και να πείτε το μοναδικό που ξέρει ο λαός, που είναι να πει ΟΧΙ! [δυνατά χειροκροτήματα, φωνές: «Αυτό είναι!»]

Αυτό που με ξεσήκωσε στα 39 μου, πριν από 46 χρόνια, είναι το ίδιο που τώρα φτάνει στο τέλμα του, στα γεράματά του, το καθεστώς του κράτους-Κεφαλαίου, του χρήματος. Όντως δείχνει σημάδια κόπωσης, όπως τα παραμύθια της μακροπρόθεσμης κρίσης, και πολλά άλλα που θα σας λένε, και τα νούμερα με τα οποία προσπαθούν καθημερινά να σας αποπροσανατολίσουν για να μην αισθάνεστε και να μην αντιλαμβάνεστε αυτό που γίνεται πίσω από τα νούμερα, και τα λόγια που χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις ή τα κόμματα για να σας κρατήσουν αποπροσανατολισμένους. Έτσι, είναι για μένα πολύ λογικό να βρίσκομαι ανάμεσά σας αυτήν τη στιγμή που το καθεστώς γερνάει, έτσι όπως βρισκόμουνα και στη γένεσή του.

Για μένα η εξέγερση των φοιτητών το ’65 προήλθε από το γεγονός ότι αντιλήφθηκαν αυτό που μας ερχόταν. Τώρα εσείς έχετε υποφέρει από το καθεστώς πολύ παραπάνω. Ακόμα κι αν ονομάσετε με διαφορετικούς τρόπους αυτόν τον πόνο. Έτσι, εκτός από απροσδόκητο, είναι και λογικό να σηκώνεστε και να φωνάζετε εναντίον του.

Μπορώ να σας πω κι άλλα. Όμως, δεν θα ήθελα, στην προσπάθειά μου να συνεισφέρω με τον τρόπο μου σε αυτή την εξέγερση –ή όπως θέλετε να την ονομάσετε–, να φανεί ότι έρχομαι εδώ να δώσω συμβουλές. Ωστόσο, αν και δεν θέλω να φανεί κάτι τέτοιο, θα εκφράσω δυο σκέψεις που μου έρχονται, κυρίως αρνητικές.

Η πρώτη είναι να μην υπολογίζουμε στο κράτος, όποιο και να είναι, σε κανένα είδος κρατικής οργάνωσης. [χειροκροτήματα, φωνές] Είναι ένα λάθος που, απ’ ό,τι βλέπω, πολλοί από σας αντιλαμβάνεστε χωρίς να είναι ανάγκη να σας το πει κανείς. Ως συνέπεια και συνέχεια αυτού δεν μας είναι καθόλου χρήσιμη η Δημοκρατία, ούτε καν η λέξη δημοκρατία.

Συγγνώμη, βλέπω πως αυτό δε σηκώνει τόσα χειροκροτήματα, αλλά πρέπει να επιμείνω.

Ήδη καταλαβαίνω ότι το να διαλέξει κανείς το σύνθημα «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα!» είναι μια τακτική. Μια τακτική για να μην καρφωθεί αμέσως, γιατί το να έλεγε κατευθείαν και άμεσα «Όχι σε οποιοδήποτε κράτος, δημοκρατικό ή μη» θα μπορούσε να ακουστεί άσχημα, και μια τέτοια συστολή μπορεί να είναι η αιτία.

Νομίζω όμως πως ήρθε η ώρα να απαγκιστρωθούμε σιγά σιγά από αυτή την απάτη. Η Δημοκρατία είναι μια οφθαλμαπάτη, είναι μια ψευδαίσθηση γι’ αυτό το ζωντανό κομμάτι μέσα μας που αποτελεί το λαό και τον κόσμο. Ήταν έτσι και τότε, όταν εφευρέθηκε από τους αρχαίους Έλληνες στην Αθήνα και σε άλλα μέρη. Είναι μια οφθαλμαπάτη που θεμελιώνεται κυρίως στην αντίφαση που ίδια η λέξη εμπεριέχει, δήμος και κράτος. Κράτος ήταν η εξουσία και δήμος υποτίθεται ότι ήταν ο λαός, όμως ό,τι κι αν έχει γίνει στην εξέλιξη της Ιστορίας, ποτέ το κράτος δεν ανήκει στο λαό, το κράτος είναι ενάντια στο λαό. [μπράβο] Αυτό είναι κάτι πολύ ξεκάθαρο, κι όμως πρέπει να το καταλάβουμε. [χειροκροτήματα και επευφημίες]

Έτσι, νομίζω πως αυτή η αντίφαση που κρύβεται στο ίδιο το όνομα της δημοκρατίας σάς ενθαρρύνει πολύ περισσότερο να το καταλάβετε αληθινά. Το δημοκρατικό καθεστώς είναι απλά το πιο προχωρημένο, το πιο τέλειο, αυτό που παράγει καλύτερα αποτελέσματα, το Καθεστώς Ευημερίας στο οποίο μας λένε ότι ζούμε, είναι απλά αυτό, αλλά ταυτόχρονα δε σταματάει να είναι η παντοτινή Εξουσία. Αντίθετα, όσο πιο τέλειο και προχωρημένο είναι, τόσο πιο αποτελεσματικό είναι στα κόλπα της εξαπάτησης και στη διαχείριση των ψεμάτων, που είναι απαραίτητα για την κάθε Εξουσία. Αυτό επίσης ελπίζω να το καταλάβετε καλά· χωρίς ψέματα δεν στέκεται κανένα είδος εξουσίας.

Το ψέμα είναι το να κάνεις τους ανθρώπους να σε πιστέψουν, η πίστη, και αυτό είναι η βάση, το θεμέλιο στο οποίο στέκεται οποιοδήποτε κράτος. Κι αν κάποιος από σας έχει τη φαντασίωση μιας καλύτερης δημοκρατίας, θα του ζητούσα να αρχίσει να απομακρύνεται από αυτή την ψευδαίσθηση. Δεν είναι αυτός ο δρόμος, δεν είναι.

Κι αν η εξέγερσή σας θα έπαιρνε κάποιο οργανωτικό χαρακτήρα, τέλος πάντων, παρόμοιο με του ίδιου του κράτους, θα ήταν ήδη χαμένη, δε θα έκανε τίποτ’ άλλο παρά να επαναλάβει την ίδια Ιστορία με άλλα χρώματα, και θα ήταν πιο τελειοποιημένη ακόμα, ακριβώς γιατί θα είχε τότε αφομοιώσει την εξέγερση, γιατί θα είχε αφομοιώσει τη διαμαρτυρία – και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο, μέσα από αποτυχημένες επαναστάσεις, τα κράτη έχουν προχωρήσει μέχρι τώρα. Είναι ακριβώς αυτό που τους χρειάζεται· γιατί, για να συνεχίζει να είναι το ίδιο έτσι όπως είναι, το χρήμα δεν μπορεί παρά να αλλάζει, να αλλάζει για να συνεχίζει να είναι το ίδιο. Αυτή είναι η μεγάλη παγίδα που έχετε να αντιμετωπίσετε.

Όταν σας προτείνω ή σας συνιστώ να απαρνηθείτε τις ιδέες ενός καλύτερου κράτους, μιας καλύτερης εξουσίας και σας θυμίζω ότι…
[ακούγονται θόρυβοι από αλλού στην πλατεία]
Θα τελειώσω σύντομα για να ασχοληθείτε με άλλα, ίσως πιο διασκεδαστικά από εμένα.

Τώρα που τολμάω να σας προτείνω να απαρνηθείτε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας, και γι’ αυτό σβήνω από τη λίστα μερικά από τα αιτήματα που οι εκπρόσωποί σας έχουν θέσει, την ίδια στιγμή σάς προτείνω να απαρνηθείτε και κάτι άλλο: το μέλλον, το οποίο είναι ο Εχθρός. Καταλαβαίνετε καλά ότι, απορρίπτοντας την εξέγερση ως προσπάθεια να βρείτε ένα καλύτερο καθεστώς, σας προτείνω να απαρνηθείτε το μέλλον.
[«Τι προτείνεις;»]

Το μέλλον είναι αυτό με το οποίο σας εξαπατούν, και εσάς τους μεγαλύτερους, αλλά κυρίως τους πιο νέους. Κάθε μέρα σάς λένε «Έχετε μέλλον μπροστά σας» ή «Πρέπει να κοιτάξετε το μέλλον σας», «Ο καθένας πρέπει να δημιουργήσει το μέλλον του», και αυτό είναι ακριβώς –ακόμα κι αν δεν το λένε– μια υποταγή στο θάνατο, στο μελλοντικό θάνατο. Το μέλλον είναι αυτό, αυτό που χρειάζεται το Κεφάλαιο. Το χρήμα δεν είναι κάτι άλλο από πίστωση, δηλαδή μέλλον, πίστη στο μέλλον. Αν δεν μπορούσε το μέλλον να λογαριάσει, δε θα υπήρχαν ούτε τράπεζες ούτε κρατικοί προϋπολογισμοί. Το μέλλον ανήκει σε αυτούς, είναι το όπλο τους. Γι’ αυτό, μην αφήνετε να σας παρουσιάζεται σαν κάτι ευλογημένο ή ευεργετικό. Πρέπει να σας ακούγεται ακριβώς σαν θάνατος, αυτό είναι το μέλλον.

Ό,τι και να είναι αυτό που κάνουμε εδώ, που κάνετε εδώ, από μόνο του θα δείξει, αλλά δεν έχουμε μέλλον. Αυτό είναι των Εταιρειών, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του Κεφαλαίου. Δεν έχετε μέλλον! Πρέπει να έχετε το θάρρος να το καταγγείλετε.

Θα σας αφήσω σύντομα, προς το παρόν δε θα δώσω άλλες συστάσεις. Κάτι άλλο πιο πρακτικό και της στιγμής. Θα ευχόμουν, βέβαια, μετά τις εκλογές της… της 22ας Μαΐου, που εμποδίζουν πολύ –θα το έχετε δει πως τα ΜΜΕ σας μπερδεύουν με το ζήτημα των εκλογών, ενώ δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν παρά σας κάνουν να χάσετε πολύ χρόνο σκεπτόμενοι τι είναι αυτό που πρέπει να κάνετε, να ψηφίσετε ή όχι, να ψηφίσετε από εδώ ή από εκεί–, είναι ένα απίστευτο εμπόδιο… οπότε η ευχή μου θα ήταν, όταν περάσει αυτή η βαρεμάρα, αυτή η μαλακία των εκλογών, να συνεχίσετε ζωντανοί, και κάπως μαζί οι μεν με τους δε. [χειροκροτήματα]

Και σε αυτή την περίπτωση θα τολμούσα να σας προτείνω μια τακτική – το να συνεχίσουμε με τις συνελεύσεις εδώ είναι μάλλον ένα λάθος που δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ ακόμα. Είναι ξεκάθαρο ότι σε μια τέτοια περίπτωση, σε μια τέτοια εξέγερση, όπως νομίζω ότι ήδη όλοι ξέρετε, δεν μπορεί να υπάρξει άλλο Όργανο, είτε αποφάσεων είτε αντιπροσώπευσης, παρά μόνο οι συνελεύσεις. Κι αμέσως θα σας πω το γιατί. [χειροκροτήματα]
Δεν μπορεί να υπάρξει γιατί οι συνελεύσεις σαν κι αυτή έχουν αυτό το μεγάλο πλεονέκτημα, κανείς δεν ξέρει πόσοι είμαστε, μπαινοβγαίνουμε και ποτέ δεν μπορούμε να μετρηθούμε, και γι’ αυτό ποτέ δεν μπορούμε να ψηφίσουμε όπως κάνουν οι δημοκράτες. Γιατί δεν ξέρει κανείς ούτε πόσοι είμαστε ούτε χωράει καμία στατιστική και κανένας αριθμητικός υπολογισμός. Αυτό κάνει μια μεγάλη συνέλευση να πλησιάσει να είναι αυτό που λέμε λαό, που δεν υπάρχει αλλά είναι, και να πλησιάσει αυτό που μένει πίσω από τα άτομα. Αυτά όντως μετριούνται σε αριθμό ψυχών και αριθμό ψήφων, αλλά δεν μετριέται αυτό που μένει από πίσω.

Επομένως, να μην απαρνηθούμε ποτέ τις συνελεύσεις. Τώρα απευθύνομαι λίγο σε αυτούς που είστε φοιτητές, με τους οποίους έχω περισσότερη επαφή. Ένα από τα πιο άμεσα πράγματα που πρέπει να κάνουμε θα ήταν να καταλάβουμε τα σχολεία, τις σχολές. [χειροκροτήματα]
Και ολοκληρώνω λέγοντας το γιατί. Γιατί εδώ και πολύ καιρό μέσα σε αυτό το καθεστώς ευημερίας που υποφέρουμε, τα εκπαιδευτικά κέντρα, τα πανεπιστήμια έχουν περιοριστεί σε ένα μόνο πράγμα, που είναι η εξέταση. Όλα τα υπόλοιπα είναι παραμύθια. Αυτές τις μέρες στις σχολές πρέπει να δοθούν οι εξετάσεις, που θα παραγάγουν με αυτόν τον τρόπο τους μελλοντικούς υπαλλήλους τόσο του Κεφαλαίου όσο και του κράτους ή του ίδιου του Πανεπιστημίου, το οποίο είναι επίσης ένα από τα εργαλεία του κράτους.

[διακοπή από συνθήματα στην πλατεία «Οέ οέ οέ, τη λένε δημοκρατία, αλλά δεν είναι»]

Για να σας αφήσω, η πρότασή μου είναι η εξής: κατάληψη των πανεπιστημιακών κέντρων, να τους κάνουμε να αναγνωρίσουν ότι δεν είναι εκεί για να διδάσκουν ούτε για να ερευνούν ούτε για τίποτα, είναι εκεί μόνο για να εξετάζουν, για να σας εξετάζουν, κι έτσι να παράγουν μελλοντικούς υπαλλήλους. Δημιουργούν το μέλλον σας, σε αυτό δεν μας εξαπατούν, κι έτσι η πιο άμεση δράση ποια μπορεί να είναι; Φυσικά, η καταστροφή, το μποϊκοτάζ των τωρινών εξετάσεων, για παράδειγμα αυτών που μόλις τώρα ξεκίνησαν, τον Μάη. Είναι κάτι από την καρδιά. [χειροκροτήματα]

Μπορεί στην αρχή να σας φαίνεται λίγο παράλογο, αλλά, αν αφήσετε τον εαυτό σας να το σκεφτεί, ίσως να μην είναι και τόσο. Έχοντας στο νου ότι η υπακοή στις εξετάσεις είναι απλά υπακοή στο μέλλον, ότι εμείς δεν έχουμε μέλλον, έχοντας στο νου ότι τα πανεπιστημιακά κέντρα στα οποία είστε χωμένοι έχουν μόνο αυτόν το σκοπό, την κατασκευή του μέλλοντος και των υπαλλήλων, μπορεί να μη σας φανεί και τόσο ανόητη η πρόταση. Αλλά και να σας φανεί ή όχι, με αυτό σας αποχαιρετώ, και θ’αναφερθώ ξανά στη χαρά που αυτό το τόσο απροσδόκητο μου έχει φέρει και που ταυτόχρονα περίμενα από το ’65. ¡Salud!
[¡GRACIAS!]

Πηγή: eleftheriakos.gr
Shortlink: wp.me/p249gD-p2

Σόφι και Χανς Σολ, Κρίστοφ Πρόμπστ, Άλεξ Σμόρελ, Βίλι Γκραφ, Ίνγκε Σολ, Τράουτε Λάφρεντζ, Καταρίνα Σουέντεκοπφ, Λίζελοτ Μπερντλ, Φαλκ Χάρνακ και Κουρτ Χούμπερ. Ήταν οι άνθρωποι που θέλησαν να αντισταθούν στο ναζιστικό καθεστώς. Οι άνθρωποι που προσπάθησαν να αφυπνίσουν τη Γερμανία. Οι άνθρωποι που συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν γι’ αυτό. Οι άνθρωποι του «Λευκού Ρόδου».

Οι επισκέπτες στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου βλέπουν μία εικόνα που αρχικά φαντάζει παράδοξη. Αυτό που φαίνεται από μακριά σαν χαρτιά σκορπισμένα στο προαύλιο είναι στην πραγματικότητα κεραμικά πλακίδια. Πλακίδια που γράφουν τα ίδια συνθήματα που έγραφαν τα μέλη του «Λευκού Ρόδου» στις προκηρύξεις τους…

… «Ποιος από εμάς μπορεί να φανταστεί την ντροπή που θα πέσει επάνω μας και επάνω στα παιδιά μας όταν θα βγουν στο φως τα τρομερά εγκλήματα που ξεπερνούν την ανθρώπινη φαντασία;»

Πρόκειται για ένα φόρο τιμής στους φοιτητές που εκτελέστηκαν για τη συμμετοχή στην οργάνωση «Λευκό Ρόδο», μια βραχύβια διαμαρτυρία των φοιτητών κατά του Χίτλερ και του Τρίτου Ράιχ το 1942. Μέσα στο πανεπιστήμιο, οι ανάγλυφες προκηρύξεις αποτελούν ένα μικρό μνημείο καθημερινά διακοσμημένο με φρέσκα λουλούδια. Ένα μικρό μουσείο στο πανεπιστήμιο αφηγείται την ιστορία τους.

Η αντιστασιακή ομάδα «Λευκό Ρόδο» δημιουργήθηκε στο Μόναχο από φοιτητές του Πανεπιστημίου. Αφορμή για τη δημιουργία του το κήρυγμα του Αρχιεπισκόπου του Μίνστερ που καταδίκασε το 1941 την πολιτική ευθανασίας του Ναζιστικού καθεστώτος. Αφού έλαβαν την άδειά τα μέλη του «Λευκού Ρόδου» αποφάσισαν να τυπώσουν και να διαδώσουν το μήνυμα του στην πόλη. Αυτή ήταν η πρώτη πράξη αντίστασης της οργάνωσης.

Τα μέλη της ομάδας, τουλάχιστον εκατό φοιτητές – εκτός του ηγετικού πυρήνα – και ο καθηγητής φιλοσοφίας και μέντοράς τους Κουρτ Χούμπερ, επέλεξαν τον δρόμο της αντίστασης μέσω της αφύπνισης των συμπατριωτών τους. Φυλλάδια, προκηρύξεις και συνθήματα ήταν τα δικά τους όπλα. Με αυτά προσπαθούσαν να αφυπνίσουν το γερμανικό λαό προκειμένου να ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στην εξουσία του Χίλτερ. Αν αυτό ακούγεται λίγο, πρέπει να επισημανθεί πως το Πανεπιστήμιο του Μονάχου αποτελούσε φρούριο των Ναζί του Χίλτερ, με τη ναζιστική νεολαία να είναι αρκετά ισχυρή στους κόλπους των φοιτητών. Σύμφωνα με όσα περιγράφει ο James Parsons, οι φοιτητές του Πανεπιστημίου προέβαιναν μαζικά στην καύση βιβλίων που οι Ναζί θεωρούσαν ακατάλληλα, ενώ η πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη είχε «στολιστεί» με ένα σύνθημα που απαγόρευε την είσοδο των Εβραίων…

«Μετά την κατάκτηση της Πολωνίας, 300.000 Εβραίοι δολοφονήθηκαν σ’ αυτή τη χώρα με τον πιο κτηνώδη τρόπο. Οι Γερμανοί κοιμούνται τον ηλίθιο ύπνο τους και ενθαρρύνουν τους φασίστες εγκληματίες» ήταν η απάντηση των μελών του «Λευκού Ρόδου».

Ως φοιτητές ιατρικής, τα μέλη της ομάδας που είχαν σταλεί στο μέτωπο, αντιμετώπισαν τη φρίκη. Με τα περιορισμένα μέσα που είχαν στη διάθεσή τους, αποφάσισαν να αναλάβουν δράση. Οι προκηρύξεις τυπώνονταν διπλές και με μεγάλη μυστικότητα. Προκειμένου να διατηρηθεί απόρρητο το χαρτί και το μελάνι αγοράζονταν σε μικρές ποσότητες και από πολλά καταστήματα. Οι προκηρύξεις δεν τυπωνόντουσαν μόνο στο Μόναχο. Τα μέλη ταξίδευαν και σε άλλες πόλεις προκειμένου να τις τυπώσουν, ώστε η κίνηση αν φαίνεται πιο διαδεδομένη και η μυστικότητα της ομάδας πιο προστατευμένη. Τουλάχιστον μέχρι τις 18 Φεβρουαρίου του 1943.

Στις 18 Φεβρουαρίου 1943, η Σόφι Σολ και ο αδερφός της Χανς Σολ, αποπειράθηκαν να μοιράσουν τη νέα προκήρυξη της οργάνωσης στο Πανεπιστήμιο τους. Ο φύλακας Γιάκομπ Σμιντ, μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, ήταν εκείνος που ανακάλυψε ποιοι βρίσκονταν πίσω από την «παράνομη» δραστηριότητα. Ειδοποίησε τη Γκεστάπο. Τα δύο αδέρφια και ο Κρίστοφ Πρόμπστ οδηγήθηκαν στο Λαϊκό Δικαστήριο για μία δίκη που χαρακτηρίστηκε παρωδία, καθώς κράτησε μόλις λίγα λεπτά. Οι τρεις νέοι κατηγορήθηκαν για ανταρσία και καταδικάστηκαν σε θάνατο διά απαγχονισμού. Εκτελέστηκαν άμεσα στις 22 Φεβρουαρίου του 1943. Λίγες μέρες μετά συνελήφθησαν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας Σολ και 80 περίπου μέλη της οργάνωσης. Από αυτούς ο Άλεξ Σμόρελ και ο καθηγητής Χούμπερ εκτελέστηκαν διά απαγχονισμού στις 13 Ιουλίου του 1943 και ο Βίλι Γκραφ στις 12 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Οι υπόλοιποι φυλακίστηκαν.

Η σύντομη δράση των μελών του «Λευκού Ρόδου» και η τραγική κατάληξή τους ίσως φάνηκε μάταια σε κάποιους. Η αντίσταση όμως δεν είναι πράξη μάταια… η τελευταία προκήρυξη της ομάδας – «Ένα γερμανικό φυλλάδιο – Το μανιφέστο των φοιτητών του Μονάχου» κυκλοφόρησε μετά την εκτέλεση του ηγετικού της πυρήνα, από τα μέλη που δεν φυλακίστηκαν. Λέγεται πως αργότερα, οι Σύμμαχοι τύπωσαν την προκήρυξη σε χιλιάδες αντίτυπα με τα οποία «βομβάρδισαν» από αέρος τις πόλεις της ναζιστικής Γερμανίας.

Πηγή: tvxs.gr
Αναδημοσίευση απο: Κυριακάτικο Στέκι Μεταναστών
Shortlink: wp.me/p249gD-oQ

του Μάνου Παπαδάκη

Σήμερα «έπεσα» πάνω στη φωτογραφία ενός τοίχου που είχε γραμμένο πάνω του το εξής στιχάκι: «Η ουτοπία είναι εδώ κάτω από τα τσιμέντα». Συνοδευόταν από την γνωστή υπογραφή των αναρχικών. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση και προβλημάτισε τη σκέψη μου για αρκετή ώρα, γιατί το θέμα της ουτοπίας με έχει απασχολήσει αρκετά, φιλοσοφικά. Όμως αφού οι σκέψεις περί ουτοπίας «ξεθώριασαν», το στιχάκι επανήλθε στο μυαλό μου, συνοδευόμενο από έναν άλλο προβληματισμό. Γιατί οι αναρχικοί γράφουν τα πιο ωραία στιχάκια;

Γιατί όποιας αισθητικής και να είναι κάποιος, πρέπει να παραδεχτεί ότι πρόκειται για στίχους «ψαγμένους», έξυπνους, με φαντασία, που ανάβουν το «On» σε κάθε ανθρώπινο εγκέφαλο που τους διαβάζει. Θα έλεγα ανεπιφύλακτα, χωρίς ντροπή, ότι είναι ένα είδος ποίησης. Μια ποιητική συλλογή που δεν τη βρίσκεις στις σελίδες των βιβλίων, αλλά από τοίχο σε τοίχο. Μια ελεύθερη, ανεξάρτητη, εννιαία παγκόσμια συλλογή, στην οποία έχει πρόσβαση ο καθένας.
Πώς όμως άτομα σαν τους αναρχικούς, τους οποίους στη συνείδησή μας έχουν περάσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ως κάποιοι κάφροι που καίνε και σπάνε ότι βρουν μπροστά τους χωρίς να σέβονται τίποτα, χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό, μπορούν και γράφουν τόσο βαθυστόχαστους στίχους;

Τα  άτομα που γνωρίζω και έχουν τέτοιου είδους καλλιτεχνικές ανησυχίες, δεν έχουν κανένα από τα παραπάνω γνωρίσματα. Αντιθέτως, θα έλεγα ότι είναι άτομα με ευαισθησίες. Ευαισθητοποιημένα πάνω σε ένα ευρύ φάσμα πραγμάτων που έχουν να κάνουν με τη ζωή, τον άνθρωπο, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις πολιτικές εξελίξεις και τόσα άλλα. Με λόγο ουσιαστικό, με τεκμηριωμένη άποψη- δεν μιλάνε για να μιλάνε- και που αν πετύχεις να δημιουργήσεις μια διαλεκτική σχέση μαζί τους, μπορείς- εκτός από το να μάθεις ένα κάρο πράγματα για τα πάντα- να βελτιωθείς και συ ο ίδιος σαν άνθρωπος.

Μήπως, λοιπόν, τελικά οι αναρχικοί έχουν καταφέρει να δουν την ουτοπία που χρειάζεται μια κοινωνία για να οικοδομηθεί πάνω της, μέχρι να την καταρρίψει εν τέλει να «ζυμωθεί» και να εξελιχθεί  χτίζοντας πάνω στην επόμενη ουτοπία; Σίγουρα πάντως η πλειοψηφία- στην οποία ανήκω βεβαίως- βεβαίως- έχει κολλήσει στο τσιμέντο και αδυνατεί να το σπάσει για να δει τι υπάρχει από κάτω.

Το τσιμέντο έπηξε και έγινε το βασικό συστατικό της καθημερινότητάς της σύγχρονης κοινωνίας. Έγινε συνήθεια και πλέον το αντιμετωπίζει ως φυσιολογικό. Και ακόμα χειρότερα αρνείραι να ζήσει χωρίς αυτό. Σνομπάρει το διαφορετικό, πολλές φορές το αντιμετωπίζει με απέχθεια. Το βάζει στο περιθώριο. Ψηφίζει τσιμέντο δαγκωτό, χωρίς καν να έχει δοκιμάσει κάτι άλλο. Χωρίς να έχει προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα καλύτερο υλικό για να χτίσει πάνω στην όποια ουτοπία.

Μήπως εν τέλει τα αναρχικά στιχάκια είναι τόσο πετυχημένα επειδή είναι παράγωγα αυτής της εκ του μηδενός, παντελώς ανεπηρέαστης από εξωγενείς παράγοντες, δημιουργία; Όπου και να κρύβεται το μυστικό της επιτυχίας, αξίζει τον κόπο να προβληματιστεί κανείς γι’ αυτό. Να κάνει μια «διαφορετική» σκέψη. Που ίσως οδηγήσει σε ένα «διαφορετικό» συμπέρασμα. Δεν έχει να χάσει κανείς τίποτα. «Χαμένοι είναι οι αγώνες που δεν έγιναν ποτέ» λέει ένα άλλο στιχάκι…

Πηγή: protagon.gr
Shortlink: wp.me/p249gD-oE

ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ

Οι εργαζόμενοι στην Ψυχική Υγεία και την Ειδική Αγωγή έχουμε καταλάβει το Υπουργείο Υγείας για 11η μέρα. Στη Συνέλευση της Κυριακής 19/02 αποφασίσαμε τη συνέχιση της κατάληψης για 4 ακόμα ημέρες, μέχρι την 48ωρη απεργιακή κινητοποίηση την Τετάρτη 22 και Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου.

Η κατάληψη του υπουργείου έχει αποτελέσει πλέον σημείο αναφοράς και αγώνα για όλο το χώρο της Υγείας και όχι μόνο. Το κάλεσμα για Πανυγειονομικό Συντονιστικό έχει μεγάλη απήχηση, δεδομένης της αυξανόμενης υποβάθμισης της ποιότητας των υπηρεσιών μας και της μη καταβολής των δεδουλευμένων των εργαζόμενων για μήνες. Ήδη συμμετέχουν στην κατάληψη και στις Συνελεύσεις συνάδελφοι και απολυμένοι από δεκάδες χώρους και σωματεία, στηρίζοντας τη μάχη που δίνουμε για έναν ευρύτερο συντονισμό των εργαζόμενων. Τη 48ωρη απεργία στηρίζουν και τα σωματεία των Νοσοκομείων Άγιος Σάββας, Θριάσιο, Γεν. Κρατικό Νίκαιας και Δαφνί, ενώ τις επόμενες ημέρες αναμένεται να τη στηρίξουν και άλλα σωματεία. Την ίδια στιγμή, επιδιώκουμε τη μεγαλύτερη μαζικοποίηση της κατάληψης, καλώντας γονείς και λήπτες των υπηρεσιών μας να συμμετάσχουν.

Απαιτούμε:
Να παρθεί πίσω η περικοπή του 55% που καταδικάζει τις δομές μας σε κατάρρευση, εμάς τους ίδιους στην ανεργία και πετάει στον δρόμο τους λήπτες των υπηρεσιών μας.
Καμία απόλυση, περικοπή μισθών, εντατικοποίηση της δουλειάς μας, να παρθούν πίσω όλες οι απολύσεις γιατί κανένας δεν περισσεύει – Άμεση καταβολή των δεδουλευμένων μας.
Κάτω τα χέρια από τις συντάξεις και τα επιδόματα των ψυχικά ασθενών και των αναπήρων – Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη υπηρεσίες αποκατάστασης για όσους τις έχουν ανάγκη.
Χρηματοδότηση του συνόλου των πραγματικών αναγκών στην ψυχική υγεία και την ειδική αγωγή από τον κρατικό προϋπολογισμό, στην προοπτική ένταξής τους σε ένα ενιαίο σύστημα υγείας πραγματικά δημόσιο και δωρεάν που θα ανταποκρίνεται στις ολοένα και αυξανόμενες ανάγκες της κοινωνίας.
Να παραιτηθεί άμεσα η ηγεσία του υπουργείου Υγείας.
Κάτω η πλήρως απονομιμοποιημένη κυβέρνηση της Τρόικας και του Μνημονίου.

Αποφασίζουμε:

Συντονισμένη 48ωρη απεργία στο χώρο της Υγείας, στις 22-23/02

Την Τετάρτη καλούμε σε συγκέντρωση στο υπουργείο Υγείας στις 11.00 και την Πέμπτη 11.00 συγκέντρωση στο υπουργείο Υγείας και πορεία προς τον ΟΕΚ, τη Βουλή και τη ΓΣΕΕ

Πανυγειονομική Συνέλευση μέσα στο κατειλημμένο υπουργείο Υγείας μετά την πορεία στις 23/02
Συμμετέχουμε και παρεμβαίνουμε στο Συντονιστικό των Νοσοκομείων τη Δευτέρα 20/02 στις 16.00 στον Άγιο Σάββα, στη Συνέλευση των εργαζόμενων στο υπουργείο Υγείας την Τρίτη 21/02 και στην παράσταση διαμαρτυρίας για τη δίωξη του αγωνιστή του Ερυθρού Π. Χασαπάκη.
Συμπόρευση με τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ

ΟΛΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΣΤΗ ΜΑΖΙΚΗ 48ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ 22-23/02

ΠΑΝΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 23/02 ΣΤΙΣ 11.00πμ

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥΣ!

Συντονισμός Σωματείων Ψυχικής Υγείας και Ειδικής Αγωγής

www.syntergpsyex.blogspot.com
www.pomeea.blogspot.com

Πηγή: εφημερίδα Δράση
Shortlink: wp.me/p249gD-oy

Οι φίλοι και σύντροφοί του, Ελληνες και μετανάστες, όλοι όσοι τον γνωρίσαμε στην απεργία πείνας, αλλά και σε άλλους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, του στέλνουμε την αλληλεγγύη μας. Ευχόμαστε ο Μουλούτ να γίνει καλά και να έχουμε τη χαρά να τον ξανασυναντήσουμε, κατά προτίμηση στην πατρίδα του, τη Δυτική Σαχάρα, όπου δικαιούται μια θέση εργασίας για να μπορέσει να ζήσει την οικογένειά του.

Ο Μουλούτ Σελούφ στην απεργία πείνας της Υπατίας (πάνω δεξιά)

Στο νοσοκομείο της Γκουλμίμ.

Πηγή: www.eksegersi.gr

«Καλώ τους Έλληνες νοικοκυραίους να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ για να διασφαλίσουν το μικροαστικό τους όνειρο»

Με αυτά ακριβώς τα λόγια προειδοποιούσε κυνικότατα ο Θ. Πάγκαλος τους υπηκόους του για τους κινδύνους που υπήρχαν αν έχανε το ΠΑΣΟΚ την εξουσία. Πριν μερικά χρόνια μια τέτοια δήλωση δεν θα τολμούσε να την κάνει ούτε ο πλέον συντηρητικός Έλληνας πολιτικός. Το γεγονός ότι σήμερα ο Πάγκαλος δηλώνει κάτι τέτοιο και κανείς δε θίγεται -ούτε καν σε αισθητικό επίπεδο- σημαίνει πάρα πολλά.

Το παράδοξο δεν είναι ότι ένας πρώην σταλινικός αποφασίζει να γίνει ο αυτόκλητος Ζορρό των Ελλήνων νοικοκυραίων. Η κατάντια τόσων και τόσων πρώην αριστερών και ακροαριστερών είναι τέτοια που αυτό είναι πταίσμα. Το παράδοξο είναι ότι αυτοί οι νοικοκυραίοι και η υπεράσπιση του μικροαστικού τους ονείρου είναι επί της ουσίας -είτε αυτό δηλώνεται ρητά είτε όχι- το μήλον της έριδας εν όψει της εκλογικής διαμάχης και όχι μόνο. Είναι το πολυπόθητο αγαθό που σύμπασα η ελληνική κοινωνία πασχίζει να διασφαλίσει. Πρόκειται για μια μετάλλαξη που είχε αρχίσει εδώ και δεκαετίες και σήμερα όχι μόνο έχει ολοκληρωθεί αλλά γίνεται προσπάθεια και για να αποενοχοποιηθεί πλήρως. Και αυτό είναι κάτι που μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει ο καθένας σε πολλά επίπεδα.

Ο πάλαι ποτέ κατάπτυστος μπασκίνας είναι πλέον ένας καθώς πρέπει δημόσιος υπάλληλος και αυτοί που πριν λίγα χρόνια τον έβριζαν σήμερα τον θέλουν δίπλα τους. Οι καραβανάδες, άλλοτε περίγελος της κοινωνίας, σήμερα απολαμβάνουν την εκτίμηση του κόσμου που ξεχειλίζει από περηφάνια αν δει τα παιδιά του έστω και…επαγγελματίες οπλίτες. Το αίτημα για ασφάλεια είναι το υπ’ αριθμόν ένα αίτημα της ελληνικής κοινωνίας και ολόκληρου του δυτικού κόσμου. Το παμπάλαιο δίλημμα: ελευθερία ή ασφάλεια, οι νεοέλληνες δεν το αντιμετωπίζουν πλέον ούτε ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας όσον αφορά το πρώτο του σκέλος. Η επερχόμενη Ολυμπιάδα δίνει την καλύτερη αφορμή για την πραγματοποίηση αυτού του αιτήματος. Η εκσυγχρονισμένη αστυνομία με ολοσέλιδες καταχωρήσεις στις εφημερίδες μας προειδοποιεί: «η ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων δεν είναι παιχνίδι. Η αστυνομία θα φροντίσει γι’ αυτήν όχι μόνο κατά τη διάρκεια των αγώνων αλλά και μετά». Οι Έλληνες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι μπροστά στις οθόνες των τηλεοράσεών τους. Η κοινωνία της μηδενικής ανοχής ήρθε και θα μείνει, γιατί μην ξεχνάμε ότι κάποιος πρέπει να προστατέψει τους νοικοκυραίους του Πάγκαλου όχι μόνο από την εγκληματικότητα αλλά και από την τρομοκρατία. Ο παλιός κομμουνιστής, που κυνηγούσε με τα κονσερβοκούτια τους εθνικόφρονες, πέθανε και τη θέση του πήρε ο τρομοκράτης, που κυνηγά τους πρωτοκοσμικούς υπηκόους, χωρίς κονσερβοκούτια αυτή τη φορά, αλλά με υπερσύγχρονα όπλα.

Βέβαια, κανείς δεν μας είπε αν οι τρομοκράτες φταίνε και για τους δεκάδες νεκρούς και τραυματίες των ολυμπιακών έργων. Αστεία πράγματα. Οι νεκροί αυτοί είναι ο κόκορας που σφάζεται στα θεμέλια της σύγχρονης Μεγάλης Ιδέας για να στεριώσει. Το ολυμπιακό πανηγυράκι της αρπαχτής και της γκλαμουριάς  είναι στημένο με αίμα. Και κάποιος πρέπει να θυμίσει, διάολε, στους Έλληνες πως σε ποσοστό 98% το ήθελαν αυτό το πανηγυράκι και επομένως και τα δικά τους χέρια είναι λερωμένα. Δεν μπορούν να σφυρίζουν αδιάφορα.

Τα δυσάρεστα όμως, δυστυχώς γι’ αυτούς, δεν σταματούν εδώ.

Με άλλη αφορμή, πάλι ο Θ. Πάγκαλος είχε δηλώσει πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει ισχυρό ακροδεξιό κόμμα, όπως συμβαίνει σε πολλές δυτικοευρωπαϊκές χώρες, επειδή οι Έλληνες φασίστες βρίσκονται μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Ευσεβείς πόθοι. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ισχυρό ακροδεξιό κόμμα γιατί οι Έλληνες φασίστες βρίσκονται σε όλο το πολιτικό φάσμα. Μην προσπαθήσετε να τους εντοπίσετε από τα ξυρισμένα κεφάλια και το μιλιτάντ ντύσιμο. Ο φασισμός δεν ξεκινάει από τις ακροδεξιές σέχτες. Τελειώνει εκεί. Ο φασισμός ξεκινάει από τους νοικοκυραίους του Πάγκαλου. Κοστούμια, γραβάτες, ταγιέρ και απλά τζιν αρκούν για να τον ντύσουν. Δεν χρειάζονται αισθητικοί εξτρεμισμοί. Ο φασισμός ξεκινάει από τις καθημερινές μικροσυμπεριφορές. Από τη μήτρα του μικροαστισμού που γεννά τέρατα, όπως το αίτημα για περισσότερη ασφάλεια, η ανακούφιση μπροστά στη θέα του αστυνομικού της γειτονιάς, το κλειδαμπάρωμα πίσω από πόρτες και σιδεριές, το «μην μας ενοχλείτε, μην χτυπάτε τα θυροτηλέφωνα», το «ο δράστης μιλούσε σπαστά ελληνικά», τον εθνικό τσαμπουκά, εκ του ασφαλούς, βέβαια, απέναντι στον κάθε κακομοίρη, τις βόλτες των βορειοελλαδιτών οικογενειαρχών στη βαλκανική γειτονιά για φτηνά ψώνια και φτηνές μπουρδελότσαρκες, μπας και ξεφύγουν από την μικροαστική τους πλήξη.

Οι μέχρι πρότινος καρπαζοεισπράκτορες κάτοικοι της πρώην Ψωροκώσταινας έγιναν ξαφνικά τ’ αφεντικά των Βαλκανίων. Το μικροαστικό τους όνειρο, καταπιεσμένο τόσα χρόνια, έχει πάρει τώρα σάρκα και οστά και δεν είναι διατεθειμένοι να το χάσουν με τίποτα. Λίγοι τριτοκοσμικοί στον πάτο του Αιγαίου, όπως συνέβη στο πρόσφατο ναυάγιο, δεν συγκινούν κανέναν. Οι υπήκοοι του πρώτου κόσμου δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα για όλ’ αυτά. Χαζοχαρούμενα και αυτοκαταστροφικά θα συνεχίσουν να καταναλώνουν εμπορεύματα, φόβο, ψέματα και αυταπάτες. Σε αγαστή συνεργασία με τους πεφωτισμένους πολιτικούς ηγέτες τους θα φροντίσουν ώστε να διατηρήσουν το μικροαστικό τους όνειρο, επιβεβαιώνοντας καθημερινά τη φράση του Κλάες Άντερσεν: Να φοβάσαι όσους θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους ήσυχα και ειρηνικά. Είναι αδίστακτοι.

(Πρώτη δημοσίευση, περιοδικό Πανοπτικόν, τχ.6, Μάρτιος 2004
Περιέχεται στο βιβλίο Πόλεμος και ασφάλεια, εκδ. Πανοπτικόν, 2008)

Πηγή: eagainst.com
Shortlink: wp.me/p249gD-of

Αναδημοσίευση: http://risinggalaxy.wordpress.com
Πηγή:  http://lasynaigaleo.blogspot.com
Shortlink: wp.me/p249gD-o7

Η πιο δημοφιλής ομάδα hackers στον κόσμο από τις αρχές του 2012 μέχρι και σήμερα έχει πραγματοποιήσει δεκάδες επιθέσεις, με «θύματα» πολύ μεγάλους και σημαντικούς στόχους!

Αφορμή αποτέλεσαν τα νομοσχέδια SOPA,PIPA και ACTA, αλλά η ομάδα δεν μένει μόνο στην ελευθερία του διαδικτύου.

Μάλιστα οι Anonymous έχουν υιοθετήσει και την δική τους ημέρας: Την Παρασκευή, καθώς οι σημαντικότερες επιθέσεις τους λαμβάνουν χώρα την συγκεκριμένη ημέρα.

Εκπρόσωπος των hackers ανέφερε στην ιστοσελίδα Wired.com:

«Ήδη έχουμε στα χέρια μας ντουζίνες από πιθανούς στόχους. Κάθε Παρασκευή θα κάνουμε επιθέσεις εναντίον διεφθαρμένων εταιρικών και κυβερνητικών συστημάτων για να τα «πετάξουμε» έξω από το Internet, οι οποίες θα γίνονται γνωστές ως #FFF (Fuck the FBI Friday).

Μέσα από τις επιθέσεις που κάνουμε, κλέβουμε ακόμα περισσότερα σημαντικά στοιχεία που μας ανοίγουν το δρόμο για άλλους στόχους. Το επαναλαμβάνουμε για ακόμα μία φορά, είμαστε σε πόλεμο και δεν βλέπουμε το τέλος του για πολύ καιρό ακόμα.

Ήδη οι Anonymous ανακοίνωσαν ότι στις 31 Μαρτίου θα ”ρίξουν” το internet, ως ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στo SOPA, στη Wall Street, τους ανεύθυνους ηγέτες και τους πολυαγαπημένους τραπεζίτες που πεθαίνουν τον κόσμο από την πείνα για να καλύψουν τις δικές τους εγωιστικές ανάγκες και για τη σαδιστική τους διασκέδαση, αποφασίσαμε να διακόψουμε το Internet…

Στα πλαίσια της λεγόμενης επιχείρησης “Global Blackout”, η διακοπή του Internet θα πραγματοποιηθεί μέσα από το “χτύπημα” των 13 root DNS servers.

Έτσι στις 31 Μαρτίου, όσοι επιχειρήσουν να πραγματοποιήσουν διαδικτυακή αναζήτηση στο Google ή να επισκεφτούν οποιαδήποτε άλλη σελίδα, θα λάβουν μήνυμα σφάλματος.

Σύμφωνα με τους Anonymous, η διακοπή θα είναι προσωρινή και δεν έχει καμία πρόθεση να “σκοτώσει” το Διαδίκτυο.

Η Wall Street Journal σε ένα εκτενές άρθρο φιλοξενεί δηλώσεις ανθρώπων της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ γύρω από την ολοένα και πιο ισχυρή οργάνωση hackers.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα η δύναμη των hacktivists καθημερινά ενισχύεται, και παρόλο που η επίθεση στις 31 Μαρτίου αμφισβητείται από πολλούς, δεν αποκλείεται σε λίγα χρόνια να μπορούν ακόμα και να προκαλούν διακοπές ρεύματος μέσω των κυβερνοεπιθέσεων…

Οι Αμερικάνοι επίσημοι φαίνονται να ανησυχούν αρκετά για τους Anonymous καθώς και για το κίνημα υποστήριξης που έχουν αποκτήσει παγκοσμίως…

Πηγή: mediagate.gr