Φόβος, άγνοια και ηλιθιότητα…

Το τελευταίο διάστημα στον μικρόκοσμο της εργασίας μου και οχι μόνο, βιώνω συνεχώς καταστάσεις τέτοιες που με κάνουν να θέλω να πάρω ένα σημειωματάριο και να καταγράφω όλους τους διαλόγους που ακούω…
Σε αυτή την μικροκοινωνία λοιπόν οπού καλύπτει ηλικίες από 20-55 χρονών γίνομαι μάρτυρας αρκετών συζητήσεων με κεντρικό θέμα την πολιτικοκοινωνική κατάσταση της χώρας και τις αντιδράσεις του λαού απέναντι στην εξουσία. Οι λέξεις που μου καρφώνονται στο μυαλό κάθε φορά που «στήνω αυτί» (ναι το κάνω και δεν ντρέπομαι) ή συμμετέχω σε αυτές τις κουβέντες είναι ο φόβος, η άγνοια και η ηλιθιότητα.
Και εξηγούμαι:

Φόβος: Αναφέρομαι στον φόβο για την απώλειας της εργασίας, ακόμα και αν αυτή σε πληρώνει πάντα με καθυστέρηση τον μειωμένο σου μισθό, αλλά και στον φόβο για τους εγκληματίες, τους μετανάστες, τους εγκληματίες μετανάστες (έννοιες συνυφασμένες στο μυαλό αρκετών). Ο φόβος της απώλειας της εργασίας είναι διάχυτος ειδικά σε ηλικίες άνω των 35 και είναι απόλυτα λογικό να υπάρχει… αυτό που με βρίσκει αντίθετο είναι πως αυτή η στάση ζωής περνάει απο γενιά σε γενιά και αυτό τον καιρό ο φόβος σημαίνει απουσία απο την ζωή, ύπνος και καταστολή. Τον φόβο τον καταλαβαίνω αλλά δεν τον συμμερίζομαι γιατί τον θεωρώ κακό σύμβουλο.
Περιστατικό σουρεάλ: Η Ιωάννα μιλάει με τον Κωστή και κάθε φορά που αναφέρεται σε μετανάστες αποκτά μιά ξινίλα στο πρόσωπο της, ο Κωστής της λέει πως όλοι είμαστε το ίδιο και δεν θα έπρεπε να έχει  αυτή την αντίδραση.
Η απάντηση της Ιωάννας αφοπλιστική: Καλά, δεν είσαι ρατσιστής;
Κωστής: Είναι προτέρημα αυτό;
Ντοκουμέντο: Ανακοίνωση σε είσοδο πολυκατοικίας.

Άγνοια:  Άγνοια βαθιά από όλες τις ηλικίες και αδιαφορία ντυμένη με τον μανδύα του «τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε».
Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα: Την επόμενη μέρα από την ψήφιση του Μνημονίου 2 και τις κινητοποιήσεις που έλαβαν χώρα στο κέντρο της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης αλλά και στις περισσότερες κεντρικές πόλεις της Ελλάδας  η κουβέντα είχε κατευθυνθεί, με την αμέριστη βοήθεια βέβαια των Μ.Μ.Ε. και τον μαραθώνιο αποπροσανατολισμού τους, προς τους «κουκουλοφόρους» που έκαψαν την Αθήνα και όχι στις επιπτώσεις που θα φέρει στην ζωή μας η ψήφιση του εκτρώματος.
Παράδειγμα α: Δεσποινίς λοιπόν ετών 22 καταδικάζει τις επιθέσεις σε τράπεζες, καταστήματα, θέατρα και νεοκλασικά με περίσσιο ζήλο… Ας είναι λέω. Το παράδοξο ξέρετε ποιό είναι; Ότι το συγκεκριμένο μέλος της κοινωνίας μέχρι εκείνο το σημείο της κουβέντας αγνοούσε πλήρως τις επιπτώσεις που θα επιφέρει στον μισθό της η ψήφιση της δανειακής σύμβασης. Και όχι μόνο αυτό, δεν ήξερε για πιό λογο είχε βγεί τόσος κόσμος στους δρόμους. Κάπου εκεί η κουβέντα έλαβε τέλος με  την ίδια να παραμιλάει από τα νεύρα της μην μπορώντας να πιστέψει ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα οι απολαβές της θα μειωθούν στις 480€ μηνιαίως.
Παράδειγμα β: Δεσποινίς περίπου ίδιας ηλικίας παρεμβαίνοντας σε αντίστοιχη κουβέντα για να ενημερωθεί ποιό είναι το θέμα της συζήτησης μας δήλωσε ότι αγνοούσε τα συγκεκριμένα περιστατικά και πως συνηθίζει να βλέπει της ειδήσεις του STAR γιατί με τα άλλα κανάλια αγχώνεται…

Ηλιθιότητα: Αν και με τα παραπάνω παραδείγματα νοιώθω πως δεν χρειάζεται να γράψω κάτι άλλο για να καλύψω την ενότητα ηλιθιότητα θα προσθέσω κάτι ακόμα που αξίζει να αναφερθεί:
Προϊσταμένη, κατά την διάρκεια της ενημέρωσης του προσωπικού ότι η διοίκηση αποφάσισε να πραγματοποιήσει μείωση ωραρίου σε μερίδα εργαζομένων διευκρίνισε πως «Αυτές οι καταστάσεις επιβάλουν να αφήσουμε στην άκρη την αξιοπρέπεια μας«. Και το ηλίθιο δεν είναι ότι η ίδια κυνήγησε την δουλοπρέπεια των υπαλλήλων της και την υποταγή που «προστάζουν οι καιροί» αλλά ότι σε αυτή της την προσπάθεια βρήκε θύματα και υποστηρικτές… η πλειοψηφία κατέβασε το κεφάλι και ορισμένοι συμφώνησαν κιόλας…

Όλα τα παραπάνω μπορεί να μην λένε και τίποτα, μπορεί όμως και να σκιαγραφούν σε μεγάλο βαθμό σημαντική μερίδα του λαού που όλα αυτά που γίνονται στην καθημερινότητα τους αφορούν όσο και εμάς, αλλά συνειδητά ή ασυνείδητα έχουν επιλέξει να απέχουν. Έχεις την δύναμη να προσπαθήσεις να κάνεις έναν άνθρωπο να θέλει ο ίδιος να διεκδικεί; Σε αυτούς λοιπόν τους δίνεις την ώθηση να πάρουν θέση ή τους αφήνεις στον λήθαργο;  Για το πρώτο χρειάζεται υπομονή και επιμονή για το δεύτερο μονάχα η συνενοχή σου…

Advertisements

About Amik

Ξέρω ποτέ δεν σημαδεύουν στα πόδια, στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε!
Gallery | This entry was posted in Ελλάδα, Πολιτισμός and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Φόβος, άγνοια και ηλιθιότητα…

  1. Ο/Η babisvw λέει:

    Πολύ καλό post και πολύ χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας, τα παραδείγματα που αναφέρεις.
    Δυστυχώς ακόμα και τώρα, μετά από όλα όσα έχουμε βιώσει, η πλειοψηφία του κόσμου παραμένουν λοβοτομημένοι και το λυπηρό είναι ότι μέσα σε αυτούς και πολλοί νέοι, όπως φαίνεται και από τις δικές σου εμπειρίες.
    Ακόμα και από αυτούς που έστω και αργά ξυπνήσανε και αντιδρούν, οι περισσότεροι πραγματικά δεν είναι κατασταλλαγμένοι και δεν ξέρουν τι θέλουν. Αν οι μισθοί τους επιστρέφανε στα ίδια επίπεδα προ τριετίας, οι περισσότεροι απλά θα σταματούσαν να αντιδρούν γιατί δεν βλέπουν κανέναν άλλο λόγο διαμαρτυρίας πέρα από τα χρήματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s