Να γίνουμε ανθρακωρύχοι

Για τους περισσότερους, η λέξη επανάσταση δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από μια απροσδιόριστη στιγμή κάπου στο μακρινό μέλλον, τότε που ολόκληρη η κοινωνία θα εκραγεί και θα βγει στους δρόμους και, μην αντέχοντας άλλο την αδικία, θα ζητήσει (και θα διεκδικήσει) αλλαγή καθεστώτος. Για άλλους, η λέξη επανάσταση έχει καταντήσει μια διαδικασία-φετίχ, κατά την οποία ξαφνικά και νομοτελειακά, σχεδόν μεταφυσικά, «οι συνθήκες θα ωριμάσουν» και μια ομάδα επαγγελματιών επαναστατών θα καταλάβει τα χειμερινά ανάκτορα ή την Βουλή, θα εξοντώσει τους «υποκριτές» και μέσα στους επόμενους μήνες θα γίνουν όλα ρόδινα γύρω μας. Οι εργάτες θα βρίσκονται στην εξουσία και θ’ αντιπροσωπεύονται μέσω μιας κεντρικής κυβέρνησης (αλλά, ταυτόχρονα, θα συνεχίσουν να είναι εργάτες). Το ίδιο και οι αγρότες, ενώ οι χθεσινοί προοδευτικοί, που αρχικά τάσσονταν ενάντια στο παλιό καθεστώς, θα γίνουν συντηρητικοί (υπέρ της δικής τους ηγεμονίας που δήθεν θα έχει οδηγήσει την εργατιά στην νίκη). Αντίθετα, κάποιοι άλλοι έχουν την ακλόνητη πεποίθηση πως η επανάσταση είναι μια, κατά κάποιο τρόπο, αναπόφευκτη εξέλιξη και προσπαθούν να την προετοιμάσουν με «επιστημονικό» τρόπο, μετατρεπόμενοι σε αποστειρωμένους αιτιοκράτες, λες και πρόκειται απλώς για θέμα μηχανικής, στρατηγικών και θέλησης και όχι για μια διαρκή διαδικασία που εκτείνεται πάνω, πέρα και έξω από τον γερασμένο (και μ’ έναν παράξενο τρόπο επίσης μεταφυσικό) επαναστατικό επιστημονισμό τους. Τέλος, αρκετοί θεωρούν τους εαυτούς τους ήδη επαναστάτες, επαναπαυόμενοι εντός μιας e-αυταρέσκειας που είναι αποτέλεσμα των – κατά την άποψή τους – αντισυστημικών αναρτήσεών τους στο διαδίκτυο. Υπάρχει βέβαια και μια γραφική μειοψηφία (η οποία όμως, όσο περισσότερο αυξάνεται, τόσο λιγότερο γραφική γίνεται, προκαλώντας μάλλον αηδία ή ακόμα και φόβο, παρά γέλιο), η οποία θεωρεί πως το πραγματικό νόημα της επανάστασης βρίσκεται στην επιτυχή επιβολή π.χ. ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος, μιας «χούντας – που – είναι – αυτό – που – χρειαζόμαστε – γιατί – επί – Παπαδόπουλου – όλοι – είχαν – δουλειά – και -….» (ακολουθεί παραλήρημα που δύσκολα περιγράφεται).

Εμείς πάλι αναρωτιόμαστε: μήπως η επανάσταση έχει μία και μόνη σημασία, η οποία δεν είναι άλλη από την διαρκή (και πέρα από εθνικά σύνορα) διαδικασία για την κοινωνική αλλαγή με στόχο μια καλύτερη ζωή για όλους και με βασικότερους δύο άξονες την ισότητα και την ελευθερία, την ελευθερία και την ισότητα; την διαρκή εσωτερική αμφισβήτηση της κοινωνίας και συνεχής αναθέσμιση της; Όπως, έλεγε και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, «επανάσταση δεν σημαίνει ποταμοί αίματος, κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων κτλ. Επανάσταση σημαίνει ριζικός μετασχηματισμός των θεσμών της κοινωνίας. […] Για να υπάρξει όμως μια τέτοια επανάσταση, πρέπει να συμβούν αλλαγές στην ψυχολογική οργάνωση του δυτικού ανθρώπου, στη στάση του απέναντι στη ζωή, κοντολογίς στο φαντασιακό του», όπου φαντασιακό, ο μεγάλος Ελληνογάλλος φιλόσοφος, ορίζει ένα μείγμα κοινωνικών σημασιών που νοηματοδοτούν μια κοινωνία, και δεν προέρχεται από μία ή περισσότερες ψυχικές διεργασίες ορισμένων ατόμων ή ομάδων.

Όπως και να ‘χει, μιλώντας για επανάσταση, είτε αναφερόμαστε ο καθένας μας στις επαναστατικές του φαντασιώσεις είτε σε πραγματικές προεπαναστατικές ζυμώσεις, είτε αντιλαμβανόμαστε την επανάσταση πιο δυναμικά ή πιο στατικά, είτε ρίχνουμε το βάρος στην εξεγερσιακή της διάσταση είτε στην ουσιαστικά επαναστατική της διάρκεια, ο δρόμος της πράξης είναι αναπόφευκτος. Εμείς θα περιοριστούμε στο ν’ αναλύουμε θεωρητικά μόνο την επανάσταση αγνοώντας τα λόγια του Καστοριάδη πως «η κοινωνία και η ιστορία δεν είναι υποταγμένες σε νόμους τους οποίους θα μπορούσαμε να θεωρητικοποιήσουμε. Η ιστορία είναι η περιοχή της ανθρώπινης δημιουργίας’ η δημιουργία αυτή υπόκειται σε ορισμένες συνθήκες, οι συνθήκες αυτές όμως δεν την καθορίζουν, της χαράσσουν απλώς ένα πλαίσιο»; (Την ιστορία την δημιουργούμε εμείς. Η ιστορία είναι ένα κομμάτι δικό μας και είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτήν). Έτσι, θα συνεχίσουμε να ζούμε στην ανέχεια και την αντιδημιουργική μιζέρια, περιμένοντας να «περάσει η μπόρα της κρίσης», και μόλις «ξαναβγεί ο ήλιος» να συνεχίσουμε ανενόχλητοι να επιβιώνουμε στον καταναλωτικό μας παράδεισο; Θα προσαρμοστούμε στην εξαθλίωση (γιατί, όπως λένε πολλοί, «ο κόσμος αυτός είναι και δεν αλλάζει»), και θα συνηθίσουμε στον θάνατο; Ή μήπως ήρθε ο καιρός ν’ αναρωτηθούμε αν, τελικά, υπάρχει ζωή και πριν το θάνατο;

Η αδράνεια στην οποία έπεσε η κοινωνία κατά την προεκλογική, αλλά και μετεκλογική περίοδο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα τελειώσει πάρα πολύ σύντομα, καθώς η συνεχής φτωχοποίηση τεράστιας μερίδας του πληθυσμού αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε απελπιστική κατάσταση, και αυτό θα φανεί ακόμη περισσότερο τους επόμενους μήνες που το λίπος, με το οποίο συντηρούνταν πολλοί εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα, έχει εξαφανιστεί αποκαλύπτοντας τα οστά. Οι προτάσεις που τίθενται από τους περισσότερους, είναι λίγο πολύ γνωστές: Να στήσουμε (αντι)δομές αλληλεγγύης, κοινωνικά ιατρεία, συσσίτια, συλλογικές κουζίνες κτλ. Ναι, έχουμε κι εμείς προτείνει και συμμετέχει σε κοινωνικές δράσεις αλληλεγγύης προς συνανθρώπους μας, που βρίσκονται στην ίδια ή χειρότερη θέση από τη δική μας.

Αλλά είναι πια ολοφάνερο ότι μέσα σ’ αυτό το χάος και τη σύγχυση, την διάχυτη απελπισία και τον πανικό, τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα:

  • Η άρχουσα ολιγαρχία γίνεται όλο και πιο αδίστακτη, πιο άπληστη και αδηφάγος, αφήνοντας κάθε πρόσχημα μπροστά στο ενδεχόμενο και της παραμικρής απώλειας κέρδους.
  • Το κράτος, στο βαθμό που είχε έναν αναδιανεμητικό-διαιτητικό ρόλο, προκειμένου να αμβλύνει τις αντιθέσεις ή την αίσθηση του κόσμου περί ύπαρξης των αντιθέσεων αυτών, αυτοδιαλύεται παραχωρώντας ζωτικούς τομείς στους ιδιώτες, φυλάσσοντας για τον εαυτό του πια σχεδόν μόνο τον ρόλο του εισπράκτορα και του μπάτσου. Κράτος δικαίου και κοινωνικό κράτος – οι κατ’ εξοχήν ελάχιστες αστικο«δημοκρατικές» εγγυήσεις που κουτσολειτουργούσαν – καταργούνται, αρχικά εν τοις πράγμασι, και στη συνέχεια και νομοθετικά για να δώσουν την θέση τους σε μια απροκάλυπτη και πολύ πιο βίαιη εκμετάλλευση μιας τεράστιας μερίδας του πληθυσμού.
  • Τα αφεντικά, μεγάλα και μικρότερα, αποθρασύνονται όλο και περισσότερο στην χώρα που το εργατικό δίκαιο καταργήθηκε δίνοντας τη θέση του στο δίκαιο των συμβάσεων, δηλαδή στο δίκαιο του ισχυρότερου.
  • Τα ΜΜΕ έχουν λυσσάξει, άλλοτε από απλή ανικανότητα και πιο συχνά λόγω διαπλοκής, αφήνοντας στην άκρη το μανδύα της αντικειμενικής ενημέρωσης και παίρνοντας κυνικά το ρόλο του αλάνθαστου Νεοφιλελεύθερου πολιτικού αναλυτή και του τηλεοπτικού μπάτσου-δικαστή.
  • Τα φασιστοειδή βρίσκουν πεδίο δράσης δημαγωγώντας όλο και πιο ηλιθιωδώς και άρα όλο και πιο επικίνδυνα, σε μια κοινωνία που παραπαίει και που εκφασίζεται εξαιτίας της καθολικής παράλυσης του αυθορμητισμού της και της αδυναμίας της ν’ αφουγκραστεί τον εαυτό της, να στοχαστεί και να ερμηνεύσει. Όπου υπάρχει τόση σαπίλα είναι επόμενο να οργιάζουν τα σκουλήκια και κάθε λογής τρομαγμένα και τρομακτικά όρνεα.

Στην Ελλάδα του Μνημονίου, στην «Πατρίδα»… του λαού που «για όλα τα δεινά του φταίει η Μέρκελ», που όντας χρεωκοπημένος εκλέγει παράλληλα και το πιο χρεοκοπημένο και αλήτικο πολιτικό προσωπικό που θα μπορούσε (όπως ακριβώς διέταξε η Μέρκελ που τόσο αντιπαθεί) προκειμένου να μην χάσει τάχα τις καταθέσεις που δεν έχει, στην χώρα που το ανερχόμενο αντίπαλο δέος στο Νεοφιλελευθερισμό γίνεται το πιο εμετικό νεοναζιστικό μόρφωμα που θα μπορούσε να συλλάβει ανθρώπου νους, στην χώρα των lifestyle συνωμοσιολόγων, της αριστοκρατίας των παπάδων, του Χριστιανικού όχλου που ηδονίζεται απ’ τον γεμάτο ομοφοβικό συρφετό του πρώην σκυλοτραγουδιστή και νυν τηλενομάρχη Ψωμιάδη και του μεγαλοαπατεώνα Εφραίμ, στη χώρα του οπισθοδρομισμού και των απανταχού φασιζόντων εθνικιστών, της «Αριστεράς» που περιορίζεται στις κοινοβουλευτικές διαμαρτυρίες αποφεύγοντας όπως ο διάβολος το λιβάνι ακόμα και την σκέψη να βοηθήσει στην οργάνωση ενός μαζικού κοινωνικού κινήματος ανυπακοής στηρίζοντας τους αντίστοιχους αγώνες (π.χ. γενική απεργία διαρκείας), όλοι έχουμε χαθεί σ’ ένα φαύλο κύκλο λαϊκισμού, όπου βασιλεύει ο ασήμαντος κι αστήρικτος λόγος του πιο καφενειακού ρήτορα ή του πιο σοβαροφανούς εκμεταλλευτή.

Τι κάνουμε λοιπόν; Πόσο μπορεί να βοηθήσουν τα κοινωνικά παντοπωλεία και οι άλλες δομές αλληλεγγύης; Ναι, θα ανακουφίσουν άμεσα πολλούς από εμάς, όμως για πόσο; Tι θα γίνει όταν κανείς από εμάς δεν θα μπορεί να βοηθήσει κανέναν δίπλα του; Θα τρεφόμαστε με τα ψίχουλα των νέων φεουδαρχών της πρώην δημόσιας περιουσίας και των μέσων παραγωγής; Και κατά πόσον θα περιοριστούμε στη συνήθεια της επιβίωσης; Κατά πόσο τελικά, αναζητούμε την ίδια την επανάσταση, που ναι μεν θα στηριχτεί σε αντιδομές, όμως απαιτεί κάτι παραπάνω από αυτές; Μας είναι αρκετά ένα σακουλάκι ρύζι κι ένα κουτί με ασπιρίνες; Ακόμη, όμως, και αν υποθέσουμε ότι βρίσκουμε λύση στο οικονομικό πρόβλημα (που απ’ όσο φαίνεται, είναι το μόνο που μας καίει αυτήν την στιγμή), θα είμαστε ικανοποιημένοι ζώντας μέσα σε μια κοινωνία δίχως κανένα νόημα, εκτός μόνο τον εξορθολογισμό του κέρδους (κάτι που σημαίνει ότι δεν θα μας απασχολεί τί συμβαίνει στη ζωή του διπλανού μας, αρκεί τα έσοδά μας να αυξάνονται), αλλοτριωμένοι και αποξενωμένοι, αναζητώντας νόημα μέσω της κατανάλωσης σκουπιδοπροϊόντων; Θα συνεχίσουμε ν’ ακούμε τους στατιστικολόγους να κάνουν λόγο για οικονομική ανάπτυξη και ευημερία, τόσο για χάρη των αριθμών όσο και της πλαστικής ευτυχίας; Αφού δεν αυτοκτονούμε, γιατί δεν αποφασίζουμε να ζήσουμε;

Χωρίς δουλειά, δουλεύοντας για το τίποτα ή με τον φόβο ότι θα χάσουμε και αυτά τα ελάχιστα που μάς παρέχει η συγκεκριμένη εργασία, χωρίς στέγη και φαγητό, ή χωρίς ρεύμα, μην έχοντας τίποτα πια να χάσουμε, καλό θα είναι επιτέλους να εμπνευστούμε από κάποιους ανθρώπους που δεν φοβούνται να αγωνιστούν. Στην άλλη άκρη της Ευρώπης, στην Αστούριας της Ισπανίας, κάποιοι αποφάσισαν να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι σε όσους ζουν σε βάρος τους, μην υπολογίζοντας καν πως τα πνευμόνια τους μπορεί να τους προδώσουν από στιγμή σε στιγμή. Κάποιοι αποφάσισαν να συγκρουστούν, διεκδικώντας τις ζωές τους και δεχόμενοι την αλληλεγγύη κινημάτων από ολόκληρο τον πλανήτη. Δεν ήρθε η ώρα να γίνουμε κι εμείς «ανθρακωρύχοι»;

Συνδιαμόρφωση από Ian Delta, Julien Febvre, Efor

Advertisements

About Amik

Ξέρω ποτέ δεν σημαδεύουν στα πόδια, στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε!
Gallery | This entry was posted in Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα, Κόσμος, Κινήματα - Ακτιβισμός and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s